ರಾಮಾಯಣ ಹಕ್ಕಿನೋಟ-೧೦/ಅ A Bird's-eye view of Ramayana:10/A

ಶ್ರೀರಾಮಾಯನಮ:

ರಾಮಾಯಣ ಹಕ್ಕಿನೋಟ-೧೦/ಅ

ಈಗ ನಾನು ಉಲ್ಲೇಸಲಿರುವ ಘಟನೆ ವಾಲ್ಮೀಕಿ ರಾಮಾಯಣದ್ದಲ್ಲ.ಮಹಾಕವಿ ಭಾಸನ 'ಯಜ್ಞಫಲ'( ಎಸ್ ವಿ ಪರಮೇಶ್ವರ ಭಟ್ಟರ ಭಾಸ ಮಹಾಸಂಪುಟದಿಂದ ಆಯ್ದ ಭಾಗ) ನಾಟಕದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ.

ರಾಮಲಕ್ಷ್ಮಣರು ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಗೊಲ್ಲರ ಮುದುಕಿಯೊಬ್ಬಳು ಹುಲ್ಲಿನ ಹೊರೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಎದುರಾದಳು.ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ಆಕೆಯಲ್ಲಿ ಯೋಗಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸಿದರು.ಆಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯ ಕೇಳದೆ ಈ ಬಾಲಕರು ಯಾರು? ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಿಲ್ಲು ಬಾಣಗಳೇಕೆ? ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸಿದಳು.ಆಗ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ಅವರನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿ ಅವರು ಯಜ್ಞ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ನನ್ನೊಡನೆ ಬಂದವರು.ನಿಮಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡುವ ಅಪಕಾರಿ ಮೃಗಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.ರಾಮಲಕ್ಷಣರಿಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಪರಿಚಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅಜ್ಜಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಾಗ ಅವಳು ಅವರನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದಳು.ಬಳಿಕ ಅವರಲ್ಲಿ ಮೃಗಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಬೇಡಿ,ನಮಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡಲು ಬಂದಾಗ ನಾವೇ ಮಣ್ಣಿನ ಗಟ್ಟಿಯನ್ನೆಸೆದು ಓಡಿಸುತ್ತೇವೆ.ಅವುಗಳು ಓಡುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಒಂದು ಚೆಂದ! ಎಂದು ಉದ್ಗರಿಸಿದಳು.'ಅಪಕಾರಿಗಳಿಂದ ತೊಂದರೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ?'ಎಂದು ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ಕೇಳಿದಾಗ ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುವುದು ನಮಗೆ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿದೆ ಎಂದಳು.

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ಹಳ್ಳಿಗರ ಈ ಕ್ಷಮಾಗುಣ-ಸಹನಶೀಲತೆಯ ಪರಿಚಯವನ್ನು ಕೋಸಲದ ಭಾವೀ ರಾಜನಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಪರಿ ಸೊಗಸಾಗಿದೆ.ರಾಮ ಲಕ್ಷ್ಮಣರಿಬ್ಬರೂ ತಾವು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಹಳ್ಳಿಗರ ಬಗೆಗಿನ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡರು. ಆ ಅಜ್ಜಿಯ ಕರೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಅಂದಿರುಳು ಅತಿಥಿಗಳಾಗಿ ಆಕೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲುಳಿದು ಆತಿಥ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದು ಮನಮುಟ್ಟುವಂತಿದೆ.

ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಗಮನಿಸಬಹುದಾದ ವಿಚಾರಗಳು-

ಅಜ್ಜಿಗೆ ಅಯೋಧ್ಯೆಯ ವಿಚಾರ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, 

ರಾಮ ಲಕ್ಷ್ಮಣರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ತೋರುತ್ತಾ ರಾಜಕುಮಾರರೆಂದು ಗೊತ್ತಾದರೂ ತನ್ನ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಿತವಚನ ಹೇಳುವಂತೆ ಅಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಬೋಧಿಸುವುದು.

ತನ್ನ ಬಡ ಮನೆಗೆ ಅವರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿ ಸತ್ಕರಿಸುವ ಆತಿಥ್ಯ ಮನೋಭಾವ

ಬಡವಳ ಆತಿಥ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರ ಸಹೃದಯತೆ,

ರಾಮ ಲಕ್ಷ್ಮಣರಿಗೆ ಮಾದರಿ ನೀತಿ ಸಂಹಿತೆಯನ್ನು ಜಾಣ್ಮೆಯಿಂದ ಬೋಧಿಸಿದ ರೀತಿ..

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರರು ಸುಮ್ಮನೇ ರಾಮನನ್ನು ಕರೆದಿಲ್ಲ! ಅಲ್ಲವೇ?

 ಈ ರೀತಿಯ ಧನಾತ್ಮಕ ಚಿತ್ರಣಗಳು ನಮ್ಮ ಆಧುನಿಕ ವಿಚಾರವಾದೀ ಚಿಂತಕರಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬಂದಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು ಅಲ್ಲವೇ!?

Om ShriRamaya Namaha:

A Bird's-eye view of Ramayana:10/A

The story that I am going to mention here is not from the Ramayana but this is a scene which can be seen in the drama called 'Yajnaphala' written by the great poet Bhasa. This story is chosen from the  book 'Bhasa MahaSamputa' which  was translated by S V Parameshwara Bhat in Kannada. 

While  Rama, Lakshmana and Vishwamitra were walking in the village an old woman came in their way who was carrying the bundle of hay on her head. Vishwamitra respecting the old woman enquired about her good health and well-being. The old woman without asking  their introduction asked Vishwamitra  who those two boys were by pointing at Rama and Lakshmana and why they had carried Bow and Arrows in their hands. Vishwamitra answered her by introducing Rama and Lakshmana and told her that they had come to slay the demons to safeguard the sacrificial ritual. He further assured that the two boys would save the people from the attacks of wild animals by hunting them. After this Rama and Lakshmana introduced themselves to the old woman and asked her blessings. 

The old woman blessed these two boys and adviced them not to hunt the wild animals. She told them that the village people would threaten(not to harm) wild animals by throwing the balls of clay at them when the animals would approach the people to attack. Further she told them that watching the animals run would be a beautiful sight for the people. After listening to the old woman Vishwamitra asked her if they would not face any problem from the animals if they let the animals run unharmed. For which the old woman answered that thay had learnt to live with them.

Vishwamitra beautifully introduced the nature of forgiveness and endurance of the village people to the future king of Kosala .Rama and Lakshmana shared a few things with Vishwamitra that they had observed in the village people. After this conversation the old woman invited three of them to her home affectionately. Vishwamitra accepted her invitation and went along with  Rama and Lakshmana and felt satisfied by her hospitality which was really a heart-touching sight. 

There are a few things in the story that must be highlighted. The first thing which must be noted here is the naivety of the old woman who knew little about Ayodhya. The way she adviced and preached Rama and Lakshmana of non-violence as her own grandsons even after realizing they were the Princes of Kosala shows her innocence again. The invitation and the hospitality offered by the old woman throw light on her humble attitude .In the same way this story also highlights the generosity of the great Vishwamitra who accepted the invitation of the poor woman and visited her hut and enjoyed the hospitality. 

Vishwamitra taught Rama and Lakshmana ethics and morality of life brilliantly. This is enough to say that Vishwamitra had not  called Rama without any reasons. 

Don't you think that modern critics should also come up with this kind of positive images ?

Kannada version of the story is written by- 

Shri Vishweshwara Bhat. 

Translated by- 

Rashmi A Suvarna 

Lecturer in English  ,Vivekananda PU College, Puttur.